ventilatie en visite

Ervaringen met een vraaggestuurd ventilatiesysteem

en, hoe het toch nog gezellig werd.

Mijn 3 standenschakelaar ( zie links) voor de ventilatie in mijn huis staat altijd op de laag stand (1). Dat geeft het minste geruis. Ik wil wel dat er geventileerd wordt, maar ik wil geen geruis horen. In de laagstand wordt er de helft minder geventileerd als met de hoogstand (3).

In mijn eentje heb ik voldoende ventilatie. Als er visite komt dan wordt het na een uur benauwd in de woonkamer. Mijn aandacht voor de levensverhalen en de meningen over de kredietcrisis en politiek begint dan wat te verslappen. Soms volg ik de gesprekken niet meer zo. Zelfs bij leuk bezoek verslapt mijn aandacht na een uur.

En ik ben niet de enige; ik zie mijn bezoek gapen als ik ook wat mag zeggen, en ik mijn toch wel interessante levensverhaal uit de doeken doe. Vreemd. Waar zou dat aan kunnen liggen. Ik heb een boekenkast, wat schilderijen en een iPad die voor algemeen gebruik op de salontafel ligt. Ook heb ik een zuivere muziek installatie met genoeg achtergrondmuziekjes…

Nu zou u kunnen denken: ja, ja, hij is gewoon een saaie droplul, met een opgeblazen ego. Dat zou heel goed kunnen, maar gelukkig ben ik niet de enige.

Gelukkig zijn er ook mensen die mij ergens wel mogen, want ik kreeg van een zakenrelatie met de kerst een CO2 sensor, die gaat piepen als de lucht in de woonkamer meer dan 1400 ppm CO2 Bevat. ppm = parts per million. 1400 ppm = 0,14 % CO2 aandeel in de lucht. Dat is dus een heel klein beetje.

Toch heeft dat kleine beetje CO2 (kooldioxide) een groot effect op de zuurstofopname in de longen van een mens. Het CO2 gehalte van de buitenlucht is 400 ppm.

En, wat nu? Als ik de ventilatie op stand 1 laat staan dan stijgt het CO2 gehalte in de woonkamer met 4 personen na een uur naar 1400 ppm en het kastje begint te piepen. De lucht voelt dan al wat benauwd aan, en de gesprekken zijn wat saai. Ik zet dan de ventilatie op stand 3. Hierdoor daalt het CO2 gehalte in een half uur naar 800 ppm, en komt er weer leven in het bezoek. Bij duffe mensen zet ik de schuifpui in de woonkamer ook helemaal open. Het CO2 gehalte daalt dan het snelst, en binnen een kwartier is de luchtkwaliteit net zo fris als buiten. In de winter daalt de temperatuur in de woonkamer net zo snel als het CO2 gehalte, en men krijgt het koud. De visite vertrekt dan meestal, en daarmee is de bron van bedompte lucht geëlimineerd. Ik sluit de schuifpui, als ze allemaal weg zijn, en zet de ventilatie weer op stand 1.

Sinds ik deze  methodes toepas krijg ik wat minder visite. En de mensen met de schuifpui methode heb ik niet meer gezien. Als ik ze bel voor een nieuwe afspraak hebben ze een griepje  of zijn verkouden. Dit geeft stof tot nadenken. Misschien moet ik de schuifpui in de winter niet meer wagenwijd openzetten, en de ventilatie op stand 3 verstoort de stiltes die onherroepelijk vallen bij mijn bezoek. Ik heb geen roosters in de ramen, maar balansventilatie. In het plafond van mijn woonkamer zitten 2 ronde roosters, waar lucht uit komt. Die maken veel lawaai in stand 3. Bij stand 2 valt het wel mee, en er wordt dan maar een kwart minder geventileerd dan in de hoogstand 3.

Idee: voor dat de visite arriveert zet ik de ventilatie op stand 2, en laat tijdens het bezoek de ventilatie in die stand staan. Resultaat: het duurt nu 1 1/2 uur voordat ik de ventilatie op stand 3 moet zetten.  Mijn gasten blijven nu een half uur langer plakken. Nadat ze weg zijn laat ik de ventilatie nog een uurtje op standje 2 staan, en meestal ga ik dan een filmpje kijken. Daarna naar bed. In mijn slaapkamer heb ik ook een luchttoevoerventiel in het plafond boven mijn bed zitten. Als mijn gedachtes wat minder worden hoor ik de stilte ruisen… O, ja het geruis komt niet uit mijn hoofd, maar ik hoor de ventilatie! Die staat nog op stand 2. Vergeten! Stom van mij, nu moet ik mijn warme bedje verlaten, en ik sliep al haast!

Waar zijn mijn slippers. Nergens te bekennen. Dan maar met mijn blote poten op het koude zijl, de trap af en in de keuken draai ik de ventilatieschakelaar terug naar stand 1.

Ik ben er wel mee bezig op deze manier. Dat moet toch anders kunnen… En met die gedachte val ik in slaap.

Midden in de nacht word ik opeens wakker met een woord dat zich steeds herhaalt: koppelen, koppelen, koppelen … Ik begrijp er niets van, maar de gedachte heeft een lichtheid van een ingeving. Ik knip het licht aan en schrijf dit woord in een boek dat toevallig nog op mijn nachtkastje ligt. Mijn hoofd krijgt rust en ik kan weer lekker slapen.

De volgende ochtend zit ik aan mijn ochtendkopje koffie, en herinner mij dat woord. Hoezo koppelen, wat koppelen… Opeens… Je moet de sensor koppelen aan de ventilatie, zegt een stem in mijn hoofd. Dan, na het derde kopje koffie, wordt het mij duidelijk. Als ik de CO2 sensor aan de drie-standen schakelaar koppel, dan zal bij een verhoogd CO2 gehalte de ventilatie AUTOMATISCH harder gaan draaien, en wat ook fijn is dat de ventilatie dan ook automatisch weer minder wordt as de luchtkwaliteit weer in orde is. Dat scheelt koude voeten.

Zo gezegd, maar niet zo gedaan. Maar met wat elektronica is het toch gelukt. Ik hoef nu de ventilatie niet meer handmatig te bedienen. De discussies over CO2 en ventilatie, die onherroepelijk ontstaan als de sensor begint te piepen, hoef ik nu ook niet meer te voeren. Het is ook leuk, als de ventilator naar een hogere stand gaat, want hij is aan het werk om de luchtkwaliteit te verbeteren. Na een half uur gaat ie naar standje 2. Ik hoor dat, maar mijn bezoekers zijn dan meestal al in een verhitte discussie beland en horen alleen zichzelf praten.

Als ik soms toch de schuifdeur op een kiertje zet, dan hoor ik na een kwartier de ventilatie weer naar standje 1 terugkeren. Ik doe dan de schuifdeur weer dicht voordat de visite het te koud krijgt.  Zo wordt het toch nog gezellig. 😀

Wordt vervolgd met CO2 regeling voor slaapkamers.